EXTRACTIONS 26

Voor deze editie heeft Kris Verdonck een opvallende combinatie samengebracht van werken van internationale kunstenaars, waaronder sculpturen van Lucy Glendinning en Edith Dekyndt, naast werken van Hans Bellmer, Yoran Cazac, Yuzuru Shoji en Tim Theo Deceuninck. Ruwe materialiteit wordt geconfronteerd met tederdere, elegantere composities, vernietiging met oneindigheid.

Kris Verdonck presenteert het poëtische, bewegende landschap MASS #2, en de draaiende, zwevende rots DETAIL. Michael Schmid voert drie geluidswerken uit: PING (Samuel Beckett), I'm sitting in a room (Alvin Lucier) en The real as imaginary (Peter Ablinger).

EXTRACTIONS 26 | September | GRATIS
Drie tentoonstellingsweekends van telkens twee dagen met installaties, performances en internationale kunstwerken in het ATDC Atelier in Brussel.

EXTRACTIONS is een jaarlijkse tentoonstelling die georganiseerd door A Two Dogs Company en gecureerd door Kris Verdonck. Het vindt plaats in het atelier van de compagnie in Molenbeek. In EXTRACTIONS wordt het werk van beeldend kunstenaar en theatermaker Kris Verdonck samengebracht met dat van verschillende, verwante kunstenaars. De selectie aan installaties, nieuwe en mixed media, foto’s, schilderijen, sculpturen, performances en muziek, heeft als losse rode draad het concept extractie, ontginning. 

In eerdere edities ging het zo over mijnbouw, ecologie, vernielde landschappen, (digitaal) afval en technologie, maar evengoed over klank uit objecten halen en rituele toeëigening van krachten. Oude, zogenaamd antieke objecten kwamen zo samen met recenter en nieuw performatief en beeldend werk. Deze editie zet deze lijn verder en brengt werken met een ruwere materialiteit samen met meer tedere vormgevingen van verlangens. Elegantie, kwetsbaarheid en destructie komen samen als twee kanten van dezelfde munt. 

Een pop van een kind ligt in foetushouding, bedekt met donkere veren. Is het een droombeeld, een mutatie, of een beeld van gemis? Feather Child van Lucy Glendinning is een reactie op de mogelijkheid tot genetische modificatie van embryo’s en vruchtbaarheidsproblemen, een tedere fantasie van iets wat er (nog) niet (meer) is, tussen mythe en biologie. Het is zo een reflectie op zowel onze macht als onze machteloosheid. Glendinnings Animal drawings, een serie grafiet en houtskooltekeningen die de sporen van slakken op ramen weergeven, zijn dan weer een organisch, spontaan tegengewicht voor artificiële. 

Deze schijnbaar zachte vorm voor een harde realiteit van het verenkind wordt geplaatst naast de werken van Yoran Cazac. Deze ‘brûlages’, panelen met laag na laag geschilderde en telkens weer afgebrande verf, worden een post-apocalyptisch landschap voor de gevederde figuur en de sporen van dieren. Zoals in de andere werken in de expo, zijn het specifieke materiaal en de behandeling ervan belangrijk. 

Ook de werken van Edith Dekyndt hebben een hoge tactiliteit. In The magic Garden en Groupie Girl ligt er 3D geprinte laag over houten takken. Een dekentje van kunststof over een natuurlijk materiaal, een soort ‘digitaal mos’, een nieuwe schors, … het zijn maar enkele van de vele mogelijke beelden die deze werken oproepen. De combinatie van organisch en anorganisch materiaal krijgt hier iets fragiels en roept tegelijk een beeld op van een nieuwe wereld. Ook Dekyndts textielwerk Wreck, een groot doek waarop glasscherven een gefragmenteerd geheel vormen wijfelt tussen het wrak zoals de titel doet vermoeden, en een toestand waarin een gebarsten realiteit het nieuwe normaal is.

Dekyndts werken resoneren met de installatie DETAIL van Kris Verdonck, DETAIL is zwaar rotsblok dat, opgehangen aan een dunne staalkabel, rond zijn eigen as draait. Het is een gesloten circuit aangedreven op zonne-energie: de rots draait dus op het ritme van de zon. Eenvoudig en tegelijk onverbiddelijk, tussen licht en zwaar. De foto’s van Tim Theo Deceuninck vormen dan weer een omgeving voor deze installaties. Het zijn prints op lood met natuurlijke emulsies: landschappen gefotografeerd vanuit het perspectief van dieren. Twee kleinere werken plaatsen relevante accenten. Hans Bellmers schets van een trapeziste brengt de menselijke figuur weer naar voren, vervormd en in zwevend in de lucht. Het landschap van Yuzuru Shoji verenigt het kosmische met het materiële van de verf en brengt het zo weer ‘down to earth’. Tussen het mythische, goddelijke en het fysieke, rauwe van de bodem: dat is het beeld van het ontgonnen landschap dat opdoemt in deze expo.

Tijdens het eerste weekend performt muzikant Michael Schmid een bijzondere combinatie van muziek en tekstwerk. In zowel Peter Ablingers The real as imaginary, Samuel Becketts Ping, als Alvin Luciers I’m sitting in a room balanceert de stem tussen klank en woord, tussen voorgrond en opgaan in de achtergrond. Kris Verdoncks MASS#2, dat opgesteld wordt in de laatste twee weekends, bevindt zich eveneens daartussen. De grijze, steeds veranderende landschappen krijgen na een zomer van klimaatrampen een steeds onheilspellender betekenis. 

Wat is de plek van de menselijke stem in een vernietigd landschap? 

Wat kan taal nog zeggen over de menselijke ervaring, nu tekst en spraak haast volledig kunstmatig gesimuleerd kunnen worden, geëxtraheerd uit gebruikers en alles wat ooit geschreven en gedigitaliseerd werd?