UNIT

UNIT is een performance in een museale context, met twee performers en twee automaten of robots. De vier figuren zijn niet van elkaar te onderscheiden; vormelijk zijn ze precies dezelfde; ze ademen, bewegen minimaal, en zijn aan het wachten. Het publiek kan de “levenden” niet van de “doden” onderscheiden. Ze hebben beiden exact dezelfde status, die van levende sculptuur. Het doel van deze vier figuren is onbekend, ze “zijn”. Het is de grijze zone, tussen de witte, museale ruimte, en de zwarte; het theater. Deze grijze zone is ook de zone waar mensen en objecten en inwisselbaar worden, waar leven en dood elkaar ontmoeten en dus ook de mens en de machine.

 
UNIT werd gecreëerd in het kader van IN VOID II.
 


 

 

 

 



UNIT is een performance in een museale context, met twee performers en twee automaten of robots. De vier figuren zijn niet van elkaar te onderscheiden; vormelijk zijn ze precies dezelfde; ze ademen, bewegen minimaal, en zijn aan het wachten. Het publiek kan de “levenden” niet van de “doden” onderscheiden. Ze hebben beiden exact dezelfde status, die van levende sculptuur. Het doel van deze vier figuren is onbekend, ze “zijn”. Het is de grijze zone, tussen de witte, museale ruimte, en de zwarte; het theater. Deze grijze zone is ook de zone waar mensen en objecten en inwisselbaar worden, waar leven en dood elkaar ontmoeten en dus ook de mens en de machine.

 

UNIT werd gemaakt in de context van IN VOID II, een installatie circuit waarin machines en objecten een ‘wereld zonder ons’ vorm geven. De vraag aan de basis van UNIT is die naar de plek van de mens in een wereld waarin die volledig overbodig geworden is. Wat betekent het om te performen naast machines die niet van je te onderscheiden zijn, of die in het in zekere zin beter doen? Wat is het menselijke bestaan in een agressieve, technologische omgeving?

 

In UNIT zijn de mensen perfect vervangbaar. Wanneer we moeten samenleven met intelligente objecten leven die we zelf gecreëerd hebben en waarmee we rechten en plichten zullen delen, wordt de existentiële vraag naar de mens steeds wranger. De meeste machines zijn onverschillig voor onze aanwezigheid. Kris Verdonck toont op hele eenvoudige wijze deze “inwisselbaarheid” en overbodigheid zonder er een oordeel aan te verbinden. Bij deze performance gaat in die zin meer om de reactie van de toeschouwer, die geconfronteerd wordt met zijn eigen angsten en verwachtingen.

 

 

 

 

Concept en regie : Kris Verdonck
Dramaturgie : Kristof Van Baarle
Technische Coördinatie : Jan Van Gijsel 
Technische ondersteuning : 
Koen Roggen
Kostuum- en Installatieontwerp : Eefje Wijnings
Productie : A Two Dogs Company
Coproductie : Naves Matadero (ES)
Met de steun van : Tax Shelter maatregel van de Federale Overheid, Vlaamse Gemeenschap, Vlaamse Gemeenschapscommissie
  • - © Kris Verdonck
NEWSLETTER

*

*

*

captcha

*Verplicht