IN PROGRESS 

Sunset Inferior Mirage
©Brocken Inaglory-Own work

SOMETHING (out of nothing)

I don’t know exactly where it is that I am: this is what happens when we are in the dark. You cannot tell where the limits of your body are, or where the limit with the outside world is. A vertigo, of becoming space. Are you alive or not? (André Lepecki, In the dark).

In SOMETHING (out of nothing) dwalen 9 figuren rond op een podium. Ze zijn vaak niet meer dan silhouetten, schaduwen, levende sculpturen: een negatief van het leven. Performers en robots lopen door elkaar heen, nauwelijks van elkaar, of zelfs van het decor, te onderscheiden; levende en dode materie delen dezelfde ruimte.

Deze nieuwe voorstelling van Kris Verdonck / A Two Dogs Company ism. ICK Amsterdam presenteert de mens, de performer, als spook in wereld die zelf steeds meer ‘bespookt’ wordt door technologieën, nakende destructie en tanende democratieën.

SOMETHING (out of nothing) bestaat uit twee delen, een museaal gedeelte, en een theatraal gedeelte. De voorstelling loopt letterlijk over van het museum in het theater. Dezelfde objecten en figuren die overdag in het museum “zijn”, staan later op het podium in het theater. We gaan van de witte ruimte, waar de objecten regeren, naar de zwarte doos, het terrein van de levende mensen; en komen terecht in een wereld waar het verschil tussen objecten en lichamen niet meer geldt, op de plek van “het levende object”. Een plek waar alles verhandelbare waar is; planten, objecten, machines, mensen en dieren, de aarde, alles wordt gelijk onder een commerciële status.


SOMETHING (out of nothing) is een eerste étappe in een groter onderzoek van Verdonck naar de raakvlakken tussen het werk van Samuel Beckett en het traditionele Japanse Noh-theater.


 

detail
©NASA/JPL/Cornell

DETAIL

The sun shone, having no alternative , on the nothing new.
(Samuel Beckett, Murphy)

In de installatie DETAIL hangt een groot en massief rotsblok aan het plafond. De steen hangt aan een staalkabel, aan een kogellager, zodat de hij volledig rond zijn as kan draaien. De kogellager wordt in beweging gebracht door een stalen wiel, dat ronddraait door middel van een elektromotor. En deze elektromotor wordt via zonnepanelen aangedreven. Deze hele keten leidt tot een relatief eenvoudige situatie: wanneer de zon schijnt, draait het rotsblok rond zijn as. Eens de steen aan het draaien gaat, en dus eens de zon schijnt, is het mechanisme tegelijk onverbiddelijk: het fatalisme van een wereld die moet en zal draaien. Een mobile met zonlicht. Een surreëel beeld, met een zweem van gevaar en tegelijk fascinerend.

De hele (ingewikkelde) technische constructie heeft geen ander doel dan de “poëzie” van een zwaar gevaarte laten zweven en ronddraaien. DETAIL is in die zin een nutteloos gebruik van kennis en materiaal en daardoor des te bevreemdender. De vraag kan evenwel gesteld worden, of vele andere ontwikkelingen die we ‘technische vooruitgang’ noemen, de wereld werkelijk vooruithelpen. Het destructieve potentieel van steeds grotere, snellere, meer efficiënte en automatische algoritmes, processors, motoren en vuurkracht laat zich dagelijks gelden in oorlogen en in de uitputting van onze planeet. Waar brengt technologische kennis ons heen en stelt ze ons in staat de problemen van onze tijd – grotendeels veroorzaakt door ‘technologische vooruitgang’ – aan te pakken? DETAIL is wellicht daarom ook stilstand: als bevroren in de lucht blijven hangen, ter plekke rondjes maken in een vacuüm.






KRIS VERDONCK CONVERSATIONS KVRANCKEN 2017 8703
©Kristof Vrancken

MASS II

MASS II  is een poëtisch, bewegend landschap. Een grafiet-grijze massa beweegt langzaam als was het water. De materie lijkt licht en zwaar tegelijkertijd. Alsof er tektonische platen aan het schuiven zijn, ontstaan er bergen en dalen voor de ogen van de toeschouwer, om meteen weer te verdwijnen. Een levend landschap, geologie in een time-lapse. 

MASS II was een deel van Conversations (at the end of the world). Het grijze landschap vormt daar de omgeving waarin de spelers zich bevinden. Deze omgeving is zodanig alles bepalend, dat je ze de hoofdrolspeler kan noemen. Het is een entiteit die niets naast zich dus duldt. De beweging van het landschap stuurt het ritme, en verbeeldt de aankomende catastrofe. De mensen in dit landschap hebben geen andere keuze dan hier rekening mee te houden en er uiteindelijk mee in op te gaan. Een eenzame schoonheid blijft achter met nieuwe regels, voorbij het menselijke. Tijd en taal zijn niet langer. MASS II is continue overgang van ontstaan naar verdwijnen en opnieuw ontstaan, een eindeloze, onvoorspelbare metamorfose van chaos naar orde en terug.


NEWSLETTER

*

*

*

captcha

*Verplicht